ମାଟି ମହକ ପଢି ସାରିଲା ପରେ

“ମାଟି ମହକର ବିମୁଗ୍ଧ ପାଠକ”
ଏମିତି ତ ସବୁ ଦିନ ଆମ ଆଖିରେ ଶହଶହ ଲେଖା ପଡେ। ସେଥିରୁ କିଛି ଆମେ ପଢିବାରେ ଆଗ୍ରହ ଦେଖାଉ। ତାହା ମଧ୍ଯରୁ କିଛି ଲେଖା ଆମ ହୃ ଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ କୁ ବଢାଇ ଦିଏ। ସେହି ସବୁ ଲେଖା ଭିତରେ ଆମେ ଅନୁଭବ କରୁ ମୌଳିକତା, ମଣିଷପଣିଆର ଛିଟା। ତାହା ଭିତରୁ କିଛି ଲେଖା ପଢିଲା ବେଳେ ଲାଗେ ଆମେ ସେହି ଗଳ୍ପର ଏକ ଅଂଶବିଶେଷ।  କେତେ ବେଳେ ଲାଗେ ଆମେ ନିଜେ ନାୟକ ବା ନାୟିକା  ତ କେତେ ବେଳେ ଲାଗେ ଏକ ଦର୍ଶକ ପରି ଆମେ ଦେଖି ଚାଲୁଛେ କାହାଣୀରେ ଘଟଣା ର ପ୍ରବାହ କୁ। ଧିରେଧିରେ ଲେଖକର ସେ ସୃ ଷ୍ଟି ଆତ୍ମାକୁ କବଳିତ କରେ ଓ ମନ କୁ ନେଇଯାଏ ଏକ ଐନ୍ଦ୍ରଜାଲୀୟ ପରବେଶକୁ। କାହାଣୀ ର ପ୍ରବାହ ଅନୁସାରେ କେତେବେଳେ ଆଖିରୁ ଝରି ଆସେ ଲୁହ ତ କେତେବେଳେ ମୁରୁକି ହସ ବାହାରି ପଡେ।  ମନରେ ଆସେ ଏକ ନିଆରା ପ୍ରଶ୍ନ। ଲେଖକ ଯାହା ଦେଖେ ଆମେ ବି ତ ସେୟା ଦେଖୁ। ଦୃଶ୍ଯ ତ ଉଭୟଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ ତେବେ ଲେଖକ ଆଖିରେ ତାହା ଅଲଗା ଦିଶେ କେମିତି। କଣ ଲେଖକ ପାଖରେ ଅଛି ଦିବ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟି। କେମିତି ସେ ପଢି ପାରେ ମନର ଭାଷା। କେମିିତି  ଶୁଣେ ଅକୁହା ଶବ୍ଦ ସବୁ। କେମିତି ସେ ଦେଖିପାରେ ଯାହା ଆମେ ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ବି ଦେଖି ପାରୁନା।  ମୋର ନିଜସ୍ବ ମତ ରେ ଯେଉଁ ଲେଖକ ନିଜ ଲେଖନୀ ମାଧ୍ଯମରେ ପାଠକର    ହୃଦୟତନ୍ତ୍ରୀକୁ ଝଙ୍କୃତ କରେ, ମନରେ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ  ଆଲୋଡନ,ପାଠକ କୁ ବାଧ୍ଯକରେ  ଦେଖିବା ପାଇଁ ନିଜ ପାରିପାର୍ଶ୍ବିକ ଅବସ୍ଥା ଓ ଯିଏ  ଆହ୍ବାନ କରେ ପାଠକ କୁ ନିଜ ଆଚରଣ,ବ୍ଯବହାର ଓ ଚରିତ୍ରରେ କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବା ପାଇଁ , ସେ ହିଁ ମହାନ ଲେଖକ। ତାର ସୃ ଷ୍ଟି ହିଁ ମହାନ ସୃ ଷ୍ଟି।
ଏତେ ସବୁ ଉପକ୍ରମର ଅସଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ଯ ହେଲା ମୋ ଆତ୍ମାରେ ନୂଆ କରି ଭରି ଥିବା ମହକ। ଯାହା ମାଟିର। ମାଟି ହେଲା ଆମର ମାଆ। ପ୍ରକାରାନ୍ତରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ମାଟିର ମହକ ହେଲା ମାଆର ମହକ। ଶିଶୁ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜୀବନର ଶେଷ କ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ଯନ୍ତ ସେଇ ମାଟି ମାଆର ମହକ ଆମ ଆତ୍ମାକୁ ସୁବାସିତ କରି ରଖିଥାଏ। ଆଉ ସେଇ ବାସ୍ନା କୁ ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁଛି ମୋ ଆତ୍ମାରେ, ମୋ ଶରୀରରେ ସର୍ବୋପରି ମୋ ଜୀବ ସତ୍ତାରେ। ଜଣେ ସାଧାରଣ ପାଠକ ହିସାବରେ “ ମାଟି ମହକ” ମୋ ଭିତରେ ଆଣିଛି ଅଭୁତପୂର୍ବ ପରିବର୍ତ୍ତନ। ନିଜକୁ ଜଣେ ଛୋଟକାଟିଆ ଲେଖକ ହିସାବରେ ଗଢି ତୋଳିବାର ଚେଷ୍ଟା ମୁଁ ପିଲାଟି ଦିନରୁ କରି ଆସିଛି। ମାତ୍ର ଆଜି ଯାଏ କେବଳ ଚେଷ୍ଟା ହିଁ ଚାଲିଛି। କିନ୍ତୁ  “ ମାଟି ମହକ” ର ଲେଖକଙ୍କର ଶବ୍ଦର ଚାତୁରୀ ଓ ଚମତ୍କାରିତାରେ ମୁଁ ଅଭିଭୂତ। ଲେଖକଙ୍କର ସେ ମହାନ ସୃ ଷ୍ଟିକୁ ମୁଁ ଗଳ୍ପ ପଢିବା ପରି ପାଠ କରୁନି।  କାରଣ ବେଶ୍ ସାଧାରଣ।ସାଧାରଣତଃ ଆମ ହାତରେେ ବହି ଖଣ୍ଡିଏ ପଡିଲେ ଆମେ ଗୋଟେ ନିଶ୍ବାସରେ ତାହା ଶେଷ କରିବାରେ ଲାଗିପଡୁ। କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ଅସଲ ସ୍ବାଦ ପାଇବା କଷ୍ଟ। ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ, ପାନ ଖଣ୍ଡିଏ କଳରେ ଜାକି ଧିରେଧିରେ ତା ରସ ଆସ୍ବାଦନ କରି କିଛି ସମୟ ପରେ ଚୋବାଇବାରେ ଯେଉଁ ମଜା ଥାଏ ତାହା କଣ ପାଟିରେ ପକେଇଲା ମାତ୍ରେ ଚୋବାଇ ଢୋକି ଦେବାରେ ମିଳିବ? ମୁଁ “ ମାଟି ମହକ”ର ବାସ୍ନାକୁ ଆଘ୍ରାଣ କରୁଛି ଧିରେଧିରେ।
ଏହା ସତ୍ଯ ଯେ ମୁଁ ବହିଟିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ପଢି ସାରିନାହିଁ। ମାତ୍ର ଯେତିକି ପଢିଛି ସେତିକି ରେ ମନରେ ଏତେ ମାତ୍ରାରେ ଭାବାନ୍ତର ହେଲା ଯେ ନିଜକୁ ଆଉ ରୋକି ହେଲାନି। ମନ ବଳାଇଲା ସେ ଅନବଦ୍ଯ ସୃ ଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କିଛି ଜଣାଇବା। ଉଦ୍ଦେଶ୍ଯ ହେଲା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜ୍ଞାତ କରାଇବା ଏ ସୃ ଷ୍ଟିର ଚମତ୍କାରିତା ବିଷୟରେ।
ମୋ ନିଜସ୍ବ ମତରେ ଗଳ୍ପ ଲେଖିବା ଏତେ ସହଜ ବ୍ଯାପାର ନୁହଁ। କିଛି ଗୋଟେ ଲେଖିବା ସମୟରେ ଲେଖକକୁ ବନ୍ଯାପ୍ଳାବିତ ନଦୀରେ ନୌଚାଳନା କରିବା ପରି ଲାଗେ। କାହାଣୀର ପୃ ଷ୍ଠଭୁମି କୁ ଆଗେଇ ନେଲା ବେଳକୁ ଲେଖକ ସାମନା ରେ ଆସେ ସବୁଠାରୁ ବଡ ଆହ୍ବାନ ଶବ୍ଦ ଚୟନର। କେଉଁ ଶବ୍ଦ କାହାଣୀ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତା ପଛରେ ବେଶ୍ କସରତ କରିବାକୁ ପଡେ। ଲେଖିଲା ବେଳେ ମନ ବି ଅମାନିଆ ଘୋଡା ପରି ଏଣେତେଣେ ଦଉଡି ବାରେ ଲାଗେ।  କେତେ ଭାବନା ମନରେ ଅଡୁଆ ସୁତା ପରି ଗୁଡେଇତୁଡେଇ ହେଉଥାଏ। ଲେଖକର ଚାତୁର୍ଯ୍ଯ ଏହି ସ୍ଥଳରେ ବିଶେଷ କାମ ଦେଇଥାଏ। ମନକୁ ବ୍ଯବସ୍ଥିତ କରି ଧିରସ୍ଥିର ଭାବରେ ଅନୂଭବୀ ଲେଖକ ସବୁ ଅଡୁଆ ସୁତା କୁ ଛିଣ୍ଡାଇ, ଅମାନିଆ ମନକୁ କାବୁ କରି ମାଡିଚାଲେ ନିଜ ଲେଖନୀର ବଳିଷ୍ଠ ପାହୁଣ୍ଡରେ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସୁଦ୍ଧା ଏ ପାଠକ “ ଆମ୍ବାସାଡାର” ଗଳ୍ପ ଆତ୍ମସ୍ଥ କରି ସାରିଲାଣି। “ ମାଟି ମହକ” ବହିର ଏଯାବତ ପଢିଥବା ସମସ୍ତ ଗଳ୍ପରେ ଲେଖକଙ୍କର ସେ ଚାତୁର୍ଯ୍ଯ ଓ ଭାଷା ଉପରେ ଅସିମିତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେେ। ପ୍ରତିଟି ଗଳ୍ପ ନିଆରା ଓ ପରସ୍ପର ଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ। ଗଳ୍ପ ଗୁଡିକରେ  ଭାଷା ପ୍ରୟୋଗର ବିବିଧତା ବି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।  “ ବୋଲବମ୍” ଗଳ୍ପରେ ନିଚ୍ଛକ କଟକିଆ  ଭାଷାର ପ୍ରୟୋଗ ପ୍ରତିଟି ପାଠକ କୁ ନିହାତି ହସର ଖୋରାକ ଯୋଗାଇବ।   ବର୍ଣ୍ଣନାର ଶକ୍ତିରେ ଲେଖକ ଚୁଲବୁଲ ଯିଏ କି ଏକ କଇଁଛ ତାକୁ ଦେଇଛନ୍ତି ଏକ ନୂତନ ରୂପ। ଘରର ଜଣେ ସଦସ୍ଯା ଭାବରେ ପରିଗଣିତ ହୋଇସାରିବା  ପରେ ସେ ପାଲଟିଛି  ପତ୍ନୀଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ମ୍ରିୟମାଣ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କର ସାହାରା।  ଠିକ୍ ସେମିତି ଶବ ପଡିଛି ଗଳ୍ପରେ ଅମଣିଷଙ୍କ ପାଶବିକତାରେ ଜୀବନ ହାରିଥିବା ନିରୀହ ଝିଅଟିର ଆତ୍ମା ବିକଳ ହୋଇ ନିଜ ବାପାକୁ ସବୁ କଥା କହିବାର ବିଫଳ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଓ ତାର ନିଥର ଶବ ସତ୍କାର ନ ହୋଇ, ହୀନ ରାଜନୀତିର ନାଗଫାଶରେ ପଡି  ବାସି ମଡା ପାଲଟିବା  କାହାର ବି  ହୃଦୟରେ  କମ୍ପନ ସୃ ଷ୍ଟି କରିବ।  “ ଶ୍ରୀମତି ଙ୍କ ବୟସ” ଗଳ୍ପରେ ନାୟିକା ନିଜ ବଢୁଥିବା ବୟସ କୁ ନେଇ ଅତ୍ୟଧିକ ଚିନ୍ତିତ ହେବା ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ନିଜକୁ ଅଳ୍ପବୟସୀ କରି ଋପାନ୍ତରିତ କରିବାର ଚେଷ୍ଟାରେ ସବୁକିଛି ଭୁଲିଯିବାବେଶ୍ ରୋଚକ ମନେ ହୁଏ। ଆଜିକାଲିର ସମାଜରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ଯ ହିଁ ସବୁ ଜିନିଷର ମାପକାଠି ବୋଲି ନାୟିକା ଭାବିବା ଓ ଜଣେ ନାରୀମାଂସଲୋଭୀ ଲମ୍ପଟ ହାବୁଡରେ ପଡିବା ପରେ ନିଜକୁ ପୁଣି ବ୍ଯବସ୍ଥିତ କରିବା  ହେଲା ଗଳ୍ପର ମେରୁଦଣ୍ଡ। ଗଳ୍ପ ଟି ପଢିଲା ପରେ ସ୍କୁଲ୍ ରେ ପଢିଥିବା ସେ ଗୀତର କିଛି ପଦ ମନେ ପଡିଗଲା----- “ଦେହେ ମନ୍ଦାକିନୀ ରଜ ଲଗାଇ ଗ୍ରାମ ସୁକରୀ କି ହୋଇବ ଗାଈ  ….....ଜନେ ହସିବେ ତହୁଁ ଏହା ହେବ ସାର”।  “ସାଥି ”
ଗଂଳ୍ପରେ ଲେଖକ ପ୍ରେମର ଏକ ଭିନ୍ନ ରୂପ ଆବିଷ୍କାର କରିଛନ୍ତି। ଗଳ୍ପର ନାୟକର ଭାଷାରେ ପ୍ରେମ ର ଭାଷା ଯାହା ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ହରାଇ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଅବ୍ଯବସ୍ଥିତ ହୋଇ ବୁଲୁଥିବା ସାର୍ ଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେମର ପରିଭାକ୍ଷା ନିହାତି ସେୟା ନୁହଁ। “ବୋଲବମ୍” ଗଳ୍ପରେ ଧର୍ମକୁ ନେଇ କେମିତି ଟଙ୍କାର ଖେଳ ଚାଲିଛି ତାହା ବେଶ୍ ସ୍ପଷ୍ଟ। ନାୟକର ସାମ୍ନାରେ  ଯେତେବେଳେ ମାନବିକତା ଓ ଧର୍ମ ଭିତରୁ  ଗୋଟିଏକୁ ବାଛିବାର ସମୟ ଆସିଲା ସେ ମାନବିକତା କୁ ବାଛିଲା ଓ ସେଇଥିରେ ପାଇଲା ଅପାର ଶାନ୍ତି। “ବୋଉ”ଗଳ୍ପରେ ଜଣେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ମାଆର ଭୁମିକା କଣ ତାହା ଅତି ନିଚ୍ଛକ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ମାଆ ଚଳତଶକ୍ତି ବିହୀନ ହୋଇ ନିସ୍ତେଜ ପଡିଥିଲେ ମଧ୍ଯ ସନ୍ତାନ ଚାରିପାଖରେ ଏକ ସୁରକ୍ଷାର ବଳୟ ଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ଶରୀରରୁ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଉଡିଯାଏ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ  ଅସହାୟ ହୋଇପଡେ ସନ୍ତାନ। ସେ ସୁରକ୍ଷା ବଳୟ ଉଭାନ ହୋଇଯିବା ପରେ ସେ ହୋଇଯାଏ ନିଃସହାୟ। ଧନ,ସମ୍ପତ୍ତି କି ପରିବାର ତାକୁ ସେପରି ସୁରକ୍ଷା ବା ଶକ୍ତି କେବେ ମଧ୍ଯ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ।  ନାୟକର ନିଜ ମାଆ ପ୍ରତି ଥିବା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଦାୟୀତ୍ବ ପାଠକର ଆଖିତଳ ଓଦା କରିଦେବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ। “ପ୍ରକୃତି” ଗଳ୍ପରେ ନାୟକ ଜୀବନ ପାଇଁ ଲଢେଇ ଜାରି ରଖିଥିବା ଅନାଥ ଶିଶୁଟିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ତା ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଶତ ଚେଷ୍ଟା କରିବାରେ ମାନବିକତା ର ମହକ ଫୁଟି ଉଠୁଛି।  ଦେବତାରୂପୀ ମଣିଷ ଡାକ୍ତରମାନଙ୍କର ମଣିଷ ଶିଶୁଟିର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ  ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦେବା , ଆଜିକାଲିର ଡାକ୍ତର ମାନଙ୍କର ମୁଖା ଖୋଲିବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ। ଶେଷରେ ମେହନ୍ତର ଦ୍ବାରା ଶିଶୁଟିକୁ ଏକ ପରିବାର ଦେଇ ଲେଖକ ଉଚିତ୍ ନ୍ଯାୟ କରିଛନ୍ତି। ଯଦି ଶିଶୁଟିର ଜୀବନ ଡାକ୍ତର ମାନଙ୍କର ଅହଙ୍କାରର ବହ୍ନିରେ ଜଳି ଯାଇଥାନ୍ତା ପାଠକ ହୃ ଦୟ ନିହାତି ଭାବରେ କ୍ଷତାକ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତା।  “ଲଜ୍ଜିତ ” ଗଳ୍ପରେ ସବୁ ଚକଚକ ଦିଶୁଥିବା ଜିନିଷ ସୁନା ନୁହେଁ ସେ ଉକ୍ତିର ସତ୍ଯତା ଲେଖକ ନିକ ଲେଖନୀ ମାଧ୍ଯମରେ ପ୍ରମାଣିତ କରିଛନ୍ତି। ଗଳ୍ପର ତଥାକଥିତ ଖଳନାୟକଙ୍କ ଦ୍ବରା ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ପାଇ ଡାକ୍ତରଖାନା କୁ ଆସିବା ଓ ଖଳନାୟକର ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ ଅହେତୁକ ଯତ୍ନ ଦେଖାଇବା ଲୋକ ଚରିତ୍ରର ବିବିଧତା କୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରୁଛି। ଗଳ୍ପର ନାୟକଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଘଟଣା ର ସତ୍ବତା ଜାଣିବା ପରେ ନଜ ସ୍ବାମୀ ଙ୍କ ସାମନାରେ ନତମସ୍ତକ ହେବା ବାସ୍ତବିକ ପ୍ରଶଂସନୀୟ। କାରଣ ନାରୀ ମାନଙ୍କର ମନରେ ସଦା ଭାବନା ଥାଏ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ଯତ୍ନ   ସ୍ବାମୀ ମାନେ ସଠିକ୍  ରୂପରେ ନେଉ ନାହାଁନ୍ତି।  ଅନ୍ଯର ଲୋକଦେଖାଣିଆ ଭଲପାଇବା  ଦେଖି ନିଜକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ ମନେ କରୁଥିବା ନାରୀ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଗଳ୍ପ ନିହାତି ଭାବରେ ଆଖି ଖୋଲିଦେବା ପରି ଘଟଣା ରୂପରେ ବିବେଚିତ ହେବ। “ବ୍ରହ୍ମ ପରିବର୍ତ୍ତନ” ଗଳ୍ପରେ  ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ନେଇ ଖେଳ ଖେଳୁଥିବା ଲୋକର ଶେଷ ଅବସ୍ଥା କେମିତି ଭୟାବହ ହେଲା ତାହା ବେଶ୍ ପ୍ରଣିଧାନ ଯୋଗ୍ଯ। ଇଶ୍ବର ସତ୍ତାକୁ ଇତର ମନେ କରୁଥିବା ଜନମାନସ ପାଇଁ ଏ ଗଳ୍ପ ଏକ ଚେତାବନୀ ପରି ମନେ ହୁଏ। ବ୍ଯଙ୍ଗରସ ମିଶ୍ରିତ ଏହି ଗଳ୍ପରେ ମଣିଷର ଧନ ଲୋଭ ଓ ଧନ ପାଇଁ ଈଶ୍ବରଙ୍କୁ ବି ରାସ୍ତାରେ ଠିଆ କରିବାର ଦୁଃସାହାସ  ବେଶ୍ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦୃଷ୍ଟ। “ଅମଣିଷ ” ଗଳ୍ପରେ ବୃଦ୍ଧ  ନାୟକ ନିଜ ସନ୍ତାନ ର ଆଗମନ ପାଇଁ କେତେ ବିବ୍ରତ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଆରାମଦାୟକ ରହଣି ପାଇଁ କେତେ ବ୍ଯସ୍ତ ତାହା ଅତି ନିଚ୍ଛକ ରୂପରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ମାତ୍ର  ବୃ ଦ୍ଧ ନାୟକଙ୍କର ଶତ ଅନୁରୋଧ ପରେ , ସ୍ବାର୍ଥପର ପୁଅ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପିଲାଙ୍କୁ ଧରି  ଅତି ଅମାନବିକ ଭାବରେ ଚାଲିଯିବା ହୃ ଦୟରେ କରୁଣା ଭାବ ଜାଗ୍ରତ କରାଉଛି। ନାୟକ ଘୃ ଣା କରୁଥିବା ବସ୍ତିବାସିନ୍ଦା ସେ ରିକ୍ସାବାଲା ର ପରିବାର କୁ ଦଶହରା  ପଡିଆରେ ବୁଲାଇ ନିଜର ବହୁ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସ୍ବପ୍ନ କୁ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ପୂରଣ କରିବାର ଚେଷ୍ଟା ପ୍ରଶଂସନୀୟ। ମାତ୍ର ନାୟକ ନିଜ ନାତି ନାତୁଣୀଙ୍କୁ ଧରି ଦଶହରା ଦେଖାଇବା, ସେମାନଙ୍କୁ ଗୁପଚୁପ୍ ଚାର୍ଟ ଖୁଆଇବାର ସ୍ବପ୍ନ ସବୁ ମାଟିରେ ମିଶିଗଲା ଖାସ୍ ସେଇ ଅମଣିଷ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ମାନେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ବୋହୁ। ଧିକ୍ ସେମିତି ସନ୍ତାନ ମାନଙ୍କୁ। “ଯୁଦ୍ଧ ବିରତି ” ଗଳ୍ପରେ ପାଗଳା ରାଜାଙ୍କର ପାଗଳାମୀ ନିଜ ପୁଅ ବୋହୁ ଓ ନାତି ନାତୁଣୀ ଙ୍କୁ ଦେଖି ଭଲ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଗଳ୍ପରେ ଲେଖକ ମଣିଷର ମାନସିକତା ଉପରେ ଗବେଷଣା କରିଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ରୋଗ ଓୌଷଧରେ ଭଲ ହୋଇ ନ ପାରିବ ତାହା ସ୍ନେହ ଓ ଭଲପାଇବାରେ ଅଚିରେ ଭଲ ହୋଇପାରିବ ସେ କଥାର ସତ୍ଯତା ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଛି ଏହି ଗଳ୍ପରେ।  ଗଳ୍ପରେ ହାସ୍ଯରସ ସାଙ୍ଗକୁ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଅସହାୟତା ବେଶ୍ ଭଲ ଭାବରେ ଫୁଟାଇ ପାରିଛନ୍ତି ଲେଖକ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ଯାଏ ପଢିଥିବା ଶେଷ ଗଳ୍ପ ହେଲା  “ଆମ୍ବାସାଡର”। ଲେଖକଙ୍କର ଲେଖନୀର ଚମତ୍କାରିତା କେତେ ଅଧିକ ତାହା ଏହି ଗଳ୍ପରୁ ବେଶ୍ ଜଣା ପଡେ। ନିର୍ଜୀବ ଗାଡିରେ ଜୀବନ ଭରି ଦେଇଛନ୍ତି ଲେଖକ। ସେହି ଗାଡିର ମାନ, ଅଭିମାନ, ଗର୍ବ, ଗୌରବ କୁ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବଖାଣିଛନ୍ତି ଯେ ପଢିବା ଲୋକର ମାନସପଟ୍ଟରେ ଜଣେ ଫୁଲେଇ ନାରୀ ମୂର୍ତ୍ତିର ଚେହେରା ଆପେଆପେ ଭାସି ଉଠୁଛି। ନାନା ଅପମାନ ସହି ସେହି ଗାଡିଟି ପଚିଶ୍ ବର୍ଷ ପଡିରହିବା ପରେ ଖୋଦ୍ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ବାହାନ ରୂପରେ  ନବକଳେବର ପାଇଛି । ଲେଖକ ବିଚାରୀ ଗାଡିଟିକୁ ଉଚିତ୍ ନ୍ଯାୟ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଶେଷରେ ଏତିକି କହିବି “ମାଟି ମହକ” କେବଳ ଏକ ଗଳ୍ପ ବହି ନୁହେଁ, ଏହା ଏକ ଅମର କୃ ତି। ପ୍ରତ୍ଯକଟି ଗଳ୍ପ ସ୍ବୟଂସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।  ଲେଖକଙ୍କର ମନର ବିବିଧତା ସବୁ ଗଳ୍ପରେ ଅତି ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଇଛି। ପାଠକର ବିଶ୍ବାସ ଯେ ଲେଖକଙ୍କର ଲେଖନୀରୁ ଝରୁଥାଉ ଏମିତି କାଳଜୟୀ ସୃ ଷ୍ଟି ଯାହା ଆଧୁନିକ ସାହିତ୍ୟିକ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନୂତନ ଦିଗଦର୍ଶକ ହୋଇ ଉଭା ହେଉ।  ଲେଖକଙ୍କର ବହୁତ ବହୁତ ଉନ୍ନତି କାମନା ପୂର୍ବକ ମୋର ଯତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍  ଅନୁଭବ କୁ ପ୍ରକାଶ କଲି। ଯଦି କିଛି ତୃଟି ଥାଏ କ୍ଷମା ଦେବେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ ଥରେ  ନିଜକୁ “ମାଟି ମହକ”ର ବାସ୍ନାରେ ଭିଜାନ୍ତୁ। ମୁଁ କଣ ଅନୁଭବ କରୁଛି ଆପଣ ନିଜେ ଜାଣିଯିବେ। ଧନ୍ଯବାଦ୍।